Een van deze astronauten wordt misschien de eerste vrouw op de maan

28-01-2021 08:00

Categorie: Ruimte

Een van deze astronauten wordt misschien de eerste vrouw op de maan

Foto: Sabrine el Alami, Redactie: Madelief de Bloem

 

NASA-astronaute Christina Koch neemt een ruimteselfie, met de aarde achter haar.

 

Er zijn bijna vijftig jaar voorbijgegaan sinds de mens de laatste keer op de maan liep, toen de driekoppige bemanning van de NASA-missie Apollo 17 in de buurt van de rand van de oeroude lavazee Mare Serenitatis landde. Maar het Amerikaanse ruimtevaartagentschap heeft zijn vizier nu opnieuw op de maan gericht en schroeft het tempo van het Artemis-programma op, dat tot doel heeft om binnen het decennium mensen op de maan te laten landen. En recent maakte de NASA bekend welke van zijn 47 astronauten in actieve dienst zijn geselecteerd voor het trainingsprogramma voor de historische terugkeer naar de maan. “Ons doel is om op duurzame wijze naar de maan terug te keren, om te leren hoe we op een andere wereld kunnen wonen en werken,” zei NASA-baas Jim Bridenstine tijdens de bijeenkomst van de National Space Council waarop de namen van de achttien astronauten voor de trainingsmissie voor het Artemis-programma bekend werden gemaakt.

Vandaar dat de NASA-astronauten zich nu al beginnen voor te bereiden op een mogelijke reis naar de maan. Onder hen zijn negen vrouwen, en er bestaat een grote kans dat één ervan op een dag de eerste vrouw wordt die op de maan zal landen.

Vlieg mee naar de maan
De maan is een wereld op zich, en gehuld in raadsels en mythologie. Die epische reizen hebben ook de aarde zelf in een nieuw licht geplaatst, zoals uitgebeeld in de beroemde ‘Earthrise’-foto die op kerstavond 1968 door de bemanning van Apollo 8 werd genomen toen deze zich in een omloopbaan rond de maan bevond. Het was voor het eerst dat de mensheid de aarde van een afstand aanschouwde die groot genoeg was om te beseffen hoe immens de ruimte is waarin onze planeet rondzweeft en daarmee hoe kwetsbaar onze kleine waterwereld eigenlijk is. “Voor dit Artemis-programma is er zoveel om te ontdekken.

 

Maar het is natuurlijk niet eenvoudig om de maan te bereiken en, belangrijker nog, om daarna weer veilig op aarde terug te keren. Het positioneren van een ruimtevaartuig in een omloopbaan rond de maan vereist een zeer gevoelige en nauwgezet uitgevoerde overgang van de aantrekkingskracht van de aarde naar die van de maan. En een landing op de maan (het wapenfeit dat Neil Armstrong en Buzz Aldrin op 20 juli 1969 behaalden), zij het op een haar na is nog veel riskanter. En tenslotte zal het weer opstijgen van het maanoppervlak, het aandokken aan een ander ruimtevaartuig in een omloopbaan rond de maan en de terugkeer naar de aarde nog talloze andere, gevaarlijke manoeuvres vereisen, maar dan in omgekeerde volgorde.

 

Maar deze NASA-astronauten houden wel van een uitdaging en ze zijn er helemaal klaar voor. Ik tekende mezelf niet alleen als iemand in de ruimte, maar als iemand die op de maan staat.

Toegangspoort naar de ruimte
De NASA heeft het momentum voor zijn Artemis-programma de laatste paar jaren steeds verder opgebouwd. Als Artemis II een succes wordt en uit zijn omloopbaan rond de maan veilig naar de aarde terugkeert, zou de NASA zelfs al in 2024 een maanlanding met Artemis III kunnen overwegen, hoewel zo’n missie vertraagd zou kunnen worden als het programma op nieuwe tegenslagen en kostenoverschrijdingen zou stuiten. Voorlopig is het doel van Artemis om astronauten met behulp van de reusachtige NASA-raket Space Launch System en de ruimtecapsule Orion in een omloopbaan rond de maan te brengen. Dat ruimtevaartuig zal de astronauten dan op het maanoppervlak afzetten, mogelijk op een locatie in de buurt van de ijzige zuidpool van de maan.

 

Als het programma in zijn totaliteit zou worden gerealiseerd, zal het ook de bouw van een ruimtestation in een omloopbaan rond de maan behelzen, het maanstation Gateway. Deze kleine voorpost in de ruimte zou dan gebruikt kunnen worden als tussenstation voor astronauten op weg van en naar het maanoppervlak. De NASA is van plan om met internationale partners samen te werken om op lange termijn de aanwezigheid van de mens op de maan te waarborgen. Daartoe behoren de verplichting om de maan alleen voor vreedzame doelen te gebruiken, om in het geval van noodsituaties samen te werken, om technische en wetenschappelijke kennis te delen en om locaties van historisch belang in hun oorspronkelijke staat te bewaren.

Tijdens hun trainingsprogramma voor hun volledige astronautenstatus namen Jessica Meir en Victor Glover deel aan een driedaagse overlevingstraining in de wildernis nabij Rangeley, Maine.

Uitzicht vanaf de maan
De astronauten van de missie zullen ook het verleden van inslagen van asteroïden op de aarde en de maan bestuderen en op zoek gaan naar chemische verbindingen onder het maanoppervlak, waaronder waterijs. Uiteindelijk hoopt de NASA ijs op de maan te verzamelen dat gebruikt kan worden om er raketbrandstof van te maken en levensonderhoudssystemen mee van zuurstof te voorzien. “Hoe belangrijk de wetenschap ook is, ik denk dat iedereen in zo’n wagentje wel een donut op de maan zou willen trekken. En kijken ze, net als Mann en haar acht jaar oude zoontje, af en toe omhoog naar de maan.

 

“We zitten heel vaak buiten en dan vinden we het heerlijk om naar de sterren en de maan te kijken, maar nu kijken we denk ik met een iets ander licht in onze ogen, een iets andere twinkeling,” zegt zij. “Hopelijk zal hij zijn moeder op een dag voorbij zien vliegen en op de maan zien lopen.

 

De NASA-astronauten voor het Artemis-programma:

Joe Acaba (astronautenklas van 2004, 306 dagen in de ruimte)
Kayla Barron (astronautenklas van 2017)
Raja Chari (astronautenklas van 2017)
Matthew Dominick (astronautenklas van 2017)
Victor Glover (astronautenklas van 2013, momenteel aan boord van het ISS)
Woody Hoburg (astronautenklas van 2017)
Jonny Kim (astronautenklas van 2017)
Christina Koch (astronautenklas van 2013, 328 dagen in de ruimte)
Kjell Lindgren (astronautenklas van 2009, 141 dagen in de ruimte)
Nicole Mann (astronautenklas van 2013)
Anne McClain (astronautenklas van 2013, 204 dagen in de ruimte)
Jessica Meir (astronautenklas van 2013, 205 dagen in de ruimte)
Jasmin Moghbeli (astronautenklas van 2017)
Kate Rubins (astronautenklas van 2009, momenteel aan boord van het ISS)
Frank Rubio (astronautenklas van 2017)
Scott Tingle (astronautenklas van 2009, 168 dagen in de ruimte)
Jessica Watkins (astronautenklas van 2017)
Stephanie Wilson (astronautenklas van 1996, 43 dagen in de ruimte)