Ingevroren wolvenpup van 57.000 jaar oud gevonden in permafrost in Yukon, Canada

01-01-2021 08:00

Categorie: Wetenschap

Ingevroren wolvenpup van 57.000 jaar oud gevonden in permafrost in Yukon, Canada

Foto: Yasamin Varzideh, Redactie: Benjamin Varzideh

 

De in het ijs bewaarde pup biedt onderzoekers inzicht in de migratie van wolven door Europa, Azië en Noord-Amerika.

 

In de zomer van 2016 stuitte een gouddelver in het Canadese territorium Yukon op een onverwachte schat. De lokale Tr’ondëk Hwëch’in-bevolking gaf de 57.000 jaar oude pup de naam ‘Zhur’, wat ‘wolf’ betekent. Maar nooit eerder werd een zo intacte wolf aangetroffen in Yukon.

 

“Daar is veel minder sprake van in Yukon, Alaska en op ander plaatsen in Noord-Amerika”, aldus paleontoloog Julie Meachen van de Amerikaanse Des Moines University, de hoofdauteur van een artikel over Zhur dat onlangs verscheen in het vakblad Current Biology. Zhur is na het verstrijken van tienduizenden jaren nog grotendeels intact, van haar vacht tot de kleine papillen op haar tong. «Ze ziet er nog prachtig uit,» aldus paleontoloog Ross Barnett van de Deense Københavns Universitet, die niet bij het onderzoek was betrokken. Maar Zhur heeft meer te bieden dan alleen een fraai uiterlijk.

 

Een verdwenen wolvenpopulatie
Zhur leefde tijdens een interglaciaal, een periode waarin de uitgestrekte gletsjers vanuit het Noordpoolgebied zich tijdelijk terugtrokken en bos de plaats innam van kouder grasland. Dit was de tijd van de mastodonten, kamelen, reuzenbevers en, zoals Zhur aantoont, wolven. «Er zijn tot nog toe nauwelijks mummies in Yukon gevonden uit het tijdperk waarin Zhur leefde,» aldus Barnett. Door analyse van de resten van het DNA van de wolvenpup ontdekten Meachen en haar collega's dat het dier tot een lijn van wolven behoorde die tegenwoordig niet meer bestaat in de regio.

 

Zonder de genen van Zhur zou de wetenschap niets hebben geweten van de eerdere verdwijning en vervanging van de lijn waartoe zij behoorde.

 

Een kort prehistorisch bestaan
Het lichaam van Zhur zegt ook iets over haar leven. Op dat moment dronk ze net niet meer bij haar moeder en begon ze meer vast voedsel te eten. Uit geochemische sporen in haar tanden blijkt dat ze haar voedsel voornamelijk uit het water haalde, mogelijk via vissen als de chinookzalm, die ook nu nog rondzwemt in de rivieren in de buurt van waar ze werd gevonden. Tragisch genoeg kwam er al snel een eind aan het leven van Zhur.

 

Het lijkt erop dat ze stierf toen haar hol instortte. Zhur leefde op een kruispunt, niet alleen tussen verschillende glacialen, maar ook tussen verschillende inmiddels afgescheiden wolvenpopulaties. De ontwikkeling van bepaalde dierenpopulaties in het Pleistoceen wordt steeds verder ontrafeld aan de hand van kleine stukjes DNA uit bewaard gebleven exemplaren, en het stoffelijk overschot van Zhur vormt daarbij belangrijk bewijsmateriaal.